اينكه بندهء خدا به اين وسيله يعنى به وسيلهء دنيا به آخرت برسد ، و خشنودى خداى را در مواقف مختلف زندگى و با اعمالى گوناگون و به كار بردن مال و جاه و اولاد و جان به دست آورد . و اين خود سلوكى است الهى و پسنديده ، كه خداى تعالى اين‌گونه مشاطه‌گرىها را به خودش نسبت داده است كه آيهء هفتم سورهء كهف به آن اشاره دارد . و نيز در آيهء : « قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ » « 1 » مىفرمايد : « بگو چه كسى زينت دنيايى را كه خدا بر بندگانش درست كرده و نيز رزق پاكيزه را حرام نموده است ؟ » قسم ديگر جلوگيرى دنيا در نظر خلق زينت‌گرى دنيا است به اين منظور كه دل‌ها شيفته دنيا شده ، و متوجه آن و غافل از ماوراى آن شود ، و از خدا بىخبر گردد ، اين قسم جلوه‌گرى تصرفى است شيطانى و مذموم كه خداى سبحان آن را به شيطان نسبت داده ، و بندگان خود را از آن برحذر داشته ، همچنان‌كه فرموده : « وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ، و شيطان آنچه كه آنان مىكردند در نظرشان زينت داد » « 2 » و آياتى ديگر نظير اينها . « 3 » و اين قسم جلوه‌گرى هم گاهى و از جهتى به خدا نسبت داده مىشود ، البته در طول نسبتى كه به شيطان دارد . و اين بدان جهت است كه شيطان و هرسببى از اسباب خير و يا شر آنچه عمل مىكند و هر دخل و تصرفى كه در ملك خدا دارد به اذن خود او است ، تا ارادهء خدا و مشيت او نافذ شود ، و با نفوذ امر او ، امر صنع و ايجاد منتظم گردد ، و درنتيجه رستگاران با اراده و اختيار خود رستگار شوند ، و مجرمين هم با سوء اختيار خود از رستگاران ، ممتاز و جدا

--> ( 1 ) . سورهء اعراف ، آيهء 32 . ( 2 ) . سورهء انعام ، آيهء 43 . ( 3 ) . ر . ك : سورهء انفال ، آيهء 48 ؛ سورهء توبه ، آيهء 37 .